Driftbui in de winkel
Midden in de supermarkt gaat je peuter overstag: gillen, stampen, misschien languit op de grond. En jij staat erbij met het gevoel dat de hele winkel meekijkt. Een driftbui is geen teken van slechte opvoeding, het is een peuterbrein dat overloopt en dat nog niet zelf kan kalmeren.
- Zak door je knieën en blijf dichtbij. Ga op ooghoogte, praat zacht en langzaam: "Je bent boos, je wilde dat snoep." Je hoeft de bui niet te stoppen, je hoeft er alleen bij te blijven.
- Stop met uitleggen tijdens de storm. Een peuter midden in een driftbui hoort je argumenten toch niet, het denkende deel van het brein staat even uit. Bewaar het gesprek voor daarna, of sla het gewoon over.
- Verplaats je kind naar een rustiger plek. Til het rustig op en loop naar de gang bij de wc's of even naar buiten. Minder prikkels en minder publiek helpen jullie allebei.
- Geef niet alsnog toe. Hoe verleidelijk ook met al die ogen op je gericht: wie tijdens de bui alsnog het snoep krijgt, leert dat gillen werkt. Vriendelijk blijven en bij je nee blijven kan tegelijk.
- Laat de omstanders voor wat ze zijn. De meeste mensen die kijken denken niet "wat een slechte moeder" maar "dat ken ik". En de enkeling die zucht, die heeft geen peuter of is het vergeten.
- Adem eerst zelf één keer diep uit. Je kunt je kind niet kalmeren als je zelf op ontploffen staat. Eén lange uitademing, schouders los, en zeg desnoods in je hoofd: dit is een peuter, geen aanval op mij.
- Voorkom de volgende keer wat te voorkomen valt. Niet boodschappen doen met een moe of hongerig kind, en geef een taak: het mandje dragen, de bananen pakken, meestrepen op het lijstje. Een peuter met een missie heeft minder ruimte voor drama.
- Houd het achteraf kort. Even knuffelen, "dat was even heftig hè", en door. Niet nakaarten en geen preek: de bui was al zwaar genoeg, voor jullie allebei.
Elke moeder heeft een keer met een gillende peuter bij de kassa gestaan, echt elke.